Don't scroll your life away...

‘Don’t scroll your life away’. Dit was de afsluitende pakkende zin van Mark Tigchelaar, neuro-psycholoog en 1 van de inspirerende sprekers tijdens een event van afgelopen vrijdag.

En dat raakte eenieder, want ik durf te stellen dat we allemaal op meer of mindere mate verslaafd zijn aan onze telefoon. Of we dat nu willen of niet. Bewust of onbewust. 

Wanneer ik kijk naar de schermactiviteit van social media apps in een week, schrik ik altijd toch weer. Want deze tijd ben je niet bezig met het nu en ben je niet in verbinding met jezelf of de ander.

‘Wat doe jij als je uiteten bent met je partner of een vriend of vriendin en de ander staat op om naar het toilet te gaan?’ was de vraag van Mark. ‘Meteen je telefoon grijpen, toch?’ Er werd herkenbaar gelachen, maar eigenlijk is dit de pijnlijke realiteit. 

We durven nauwelijks alleen te zijn met onszelf, met onze gedachten. Of we nu een podcast luisteren die misschien wel heel interessant is, of we lezen het nieuws op een app... je blijft constant aan staan en aanwezig in je hoofd. Dit geeft het signaal naar je zenuwstelsel dat er continue alertheid vereist is, want er kan ‘gevaar’ dreigen. Je zenuwstelsel kent niet het verschil tussen werkelijk gevaar van een leeuw die tegenover je staat of stress door hetgeen je tot je neemt door het nieuws en het gevoel altijd beschikbaar te moeten zijn. 

Wat gebeurt er met jou als je je telefoon eens een tijdje aan de kant zou leggen?

Voel je de zogenaamde ‘fear of missing out’ wanneer je niet up to date bent met je tijdlijn op social media? Voel je je schuldig wanneer je eens even niet bereikbaar bent voor anderen? Of voel je je onzeker als je niet even aan 'chat' kunt vragen wat je zou moeten doen?

Ik testte het afgelopen zomer. Op vakantie met mijn zoon in een prachtig gebied in de Duitse Alpen werd ik me ervan bewust hoeveel ik soms toch nog leefde volgens de verwachting van anderen. Als er een appje binnenkwam, vond ik het wel netjes om binnen een paar uur te reageren of in ieder geval dezelfde dag. Hoe deden we dat vroeger dan? Dan waren we gewoon op vakantie en gaf je het hotel of de camping waar je zat door voor noodgevallen. Met recht, echt even uitchecken. 

Ik besloot daarop - tot lichte spijt van mijn 12-jarige- een 5 daagse offline test te doen. 

Wat een weelde... Ik voelde me ontspannen, las binnen 2 dagen een boek uit en kwam volledig tot rust. Hoe kan het dan toch, dat ik me min of meer gevangen voelde door een apparaat?

Sindsdien doe ik dit in het dagelijks leven ook anders. Na 20:00 uur ’s avonds lees en beantwoord ik in principe geen berichten. Ik zet de data uit en ben alleen voor noodgevallen bereikbaar. De tijd dat ik even bij mezelf incheck en voel: wat heb ík nu nodig? En zo start ik ook mijn dag, voordat ik me verbind met de rest van de wereld. 

Probeer het eens. Don't scroll your life away...