Mijn transformatie

In dit blog deel ik een stuk van mijn persoonlijke verhaal, van mijn eigen transformatie. Omdat mijn sessies niet alleen de energie dragen van het geleerde uit boeken of opleidingen, maar vooral vanuit mijn eigen ervaringen.

En om eenieder die door een moeilijke tijd gaat en het even niet ziet zitten, een hart onder de riem te steken en te inspireren. Dat jouw diepste verdriet juist ook je kracht kan worden. Dat het jou de weg naar jezelf toont, hoe hobbelig of zelfs onbegaanbaar die weg ook lijkt.

Dit is mijn verhaal hoe ik mijn eigen kracht heb teruggevonden, vanbinnen. Door overgave, door loslaten. Door verstilling, door in het NU leren zijn, door het doorvoelen van emoties. Door het bewonen van mijn lichaam in plaats van het bewonen van mijn hoofd. Door te weten dat emoties niet de vijand zijn, maar juist mijn gidsen.

Een emotie is energie in beweging. Maar als die niet gevoeld kan worden, gaat het zich vastzetten in je lichaam. Dit uit zich in blokkades, onrust, stress en uiteindelijk ziekte wanneer dit een structureel karakter krijgt. Alles wat je in je leven niet verwerkt hebt, gaat zich vast zetten in het zenuwstelsel. En als daar disbalans in ontstaat, staat jouw lichaam in een continue staat van overleving.

En deze staat van overleving is voor mij heel bekend, al was ik me er niet van bewust dat het zo was. Want ik had een leuk leven en het ging toch goed?

Maar mijn leven, mijn basis, was uiteindelijk gebouwd op fundamenten die grotendeels niet van mezelf waren. Vanuit pleasen, vanuit beperkende overtuigingen, vanuit trauma responses had ik een realiteit gecreëerd waarin ik onbewust steeds verder van mezelf verwijderd ben komen te staan.

Ik deed veelal dingen omdat anderen dit van mij verwachtten of omdat het zo hoorde, tenminste... dat is wat ik dacht.

Ik zat al een tijd in een baan die me geen voldoening meer gaf, die me onbewust klein hield. Maar ik had leuke collega’s en ik had een goed salaris en veel vrije dagen. En het gaf me destijds wel de gelegenheid om zoveel mogelijk bij mijn kind te zijn, om een boek te schrijven en leuke dingen te doen. En daar ben ik nog steeds dankbaar voor. En toch, het bleef knagen. Want mijn potentie kwam niet tot uiting. Het had me jarenlang gediend, maar het paste gewoon niet meer bij me. Diep vanbinnen wist ik wel 10 dingen die ik liever zou doen, maar daar zou ik weinig geld mee verdienen. En dan komt die beperkende overtuiging weer naarvoren, dat hetgeen ik leuk vind me geen brood op de plank oplevert. En dan blijf je maar weer waar je bent.

Toen kwam 2020 en veranderde de wereld in een van verdeeldheid, angst en wantrouwen naar de ander. Het heeft mij wakker geschud, in een keer. Ineens voelde ik zó sterk dat dit niet de bedoeling kon zijn van het leven, zoals wij met zijn allen ons leven leven.

Ik ging staan voor mijn eigen waarheid, al was dat misschien iets te luidruchtig op dat moment. En ook dat was angst. Maar het kwam wel vanuit mijn tenen, vanuit mijn diepste Ik die schreeuwde om verbinding en verandering.

Ik opende mijn hart meer en meer en mijn inwijdingen in Reiki hebben mij een ander pad op geleid. Geen makkelijk pad, verre van dat. Maar het was nodig om te komen waar ik nu ben.

Diepe vriendschappen ‘voor het leven’ hielden op of vervaagden, mijn huwelijk eindigde met degene waarbij ik dacht dat we samen oud zouden worden. Mijn kind zou ik de helft van de tijd niet zien opgroeien. Mijn vader leefde al jaren niet meer en mijn moeder werd ziek.

Alles om me heen leek in te storten, alles wat ooit mijn leven was.

Ik wist niet meer wie ik was zonder dat alles en werd ziek: chronische Lyme en een fikse burn out. Deze intense periode liet me in de spiegel kijken en wat ik zag was iemand die voornamelijk in dienst van anderen had gestaan. Ik had nauwelijks energie en een hele reeks aan lichamelijke klachten. Ik schopte als een wilde om me heen en voelde me ellendig, alleen en niet begrepen. Ik zocht naar oplossingen buiten mezelf en vond ze daar uiteraard niet. Tot er een moment was in mijn proces dat er een knop omging en ik letterlijk naar mezelf keek in een bepaalde situatie en dacht: 'Dit is niet de bedoeling. Dit is niet de oplossing, niemand heeft de oplossing. Ik mag naar binnen keren, daar ligt het antwoord.'

En dat was ook zo. Het werd niet perse makkelijker vanaf dat moment, maar wel voelde ik heel sterk dat dit de weg vooruit zou zijn.

Ik begon aan mezelf te werken, aan alles wat in mijn zenuwstelsel lag opgeslagen aan traumasporen en vond mijn innerlijk kind terug. Ik kreeg inzicht in patronen, beperkende overtuigingen en programmeringen in mezelf en dat werd gespiegeld in mijn buitenwereld.  

Ik luisterde naar wat de ziekte van Lyme mij te vertellen had en begon het te omarmen, in plaats van het weg te schoppen. Het is niet leuk, maar ik accepteerde het en kon er ook de les in leren zien. Ik maakte keuzes in hoe ik met mijn energie om wil gaan. Ik zocht verstilling, in mezelf. Ik klom langzaam weer op naar boven, volgde allerlei opleidingen waarbij niet het boek maar de praktijk het belangrijkste was. Het zelf ondergaan, het zelf doorvoelen. Want ik wist dat dit alles samen mijn weg was naar heling. En uiteindelijk ook de weg naar mijn ware potentie, mijn passie.

De weg die ik ben ingegaan is geen makkelijke weg, maar ik geloof dat als ik mijn hart blijf volgen, het me altijd leidt naar wat het juist is voor mij. Ik leef meer in het NU, in mijn lichaam, zoek dagelijks verstilling op en bewaak mijn energie.

Zo vormde zich langzaam een leven waarin niet mijn hoofd of oude programmeringen de leiding hebben, maar mijn lichaam en mijn hart.

En zo ontstond ook het pad naar mijn praktijk. Hier beweegt mijn eigen unieke methode - de E-MO ® methode - als een rode draad door de transformatietrajecten. De methode, die vooral ontstaan is door mijn eigen transformatie.

Waar het pad mij verder naartoe leidt, weet ik niet. Natuurlijk heb ik wensen, maar ik weet inmiddels ook dat de mind een beperkende factor kan zijn en dat in het 'niet weten' juist ruimte ontstaat voor nieuwe dingen. Maar wat ik wel weet is dat mijn pad die van authenticiteit is, vanuit het hart leven. Het pad van mezelf en niet meer het pad van anderen.

En hoe hobbelig die soms ook kan zijn, ik blijf doorlopen. Vol vertrouwen en overgave.