Eerlijk gezegd dacht ik dat ook. Iedereen vond mij altijd sterk. Want wat er ook gebeurde, ik bleef overeind. Ik was sociaal, stond voor iedereen klaar en had een positieve instelling. En ik had best een leuk leven, al had ik flink wat meegemaakt. Maar daar kwam ik altijd weer uit. Hoe, dat weet ik eigenlijk niet eens. Omdat het feitelijk overleven was, achteraf bekeken. Niet luisteren naar wat ik echt nodig had, wat mijn lichaam vooral nodig had. Ik deed wat er van mij verwa

Ademen is een van de meest natuurlijke dingen die er is, en toch doen de meesten dit te vaak, te hoog en te oppervlakkig. Ademen is niet alleen om je van zuurstof te voorzien, maar heeft invloed op je zenuwstelsel en daarmee op je algehele welzijn. Je ademhaling is DE sleutel om van hoofd naar lichaam te gaan, van denken naar voelen en van actie naar rust. Wanneer je 3 keer per dag een halve minuut zou stoppen met waar je mee bezig bent op dat moment en bewust ademt, kan dit

‘Don’t scroll your life away’. Dit was de afsluitende pakkende zin van Mark Tigchelaar, neuro-psycholoog en 1 van de inspirerende sprekers tijdens een event van afgelopen vrijdag. En dat raakte eenieder, want ik durf te stellen dat we allemaal op meer of mindere mate verslaafd zijn aan onze telefoon. Of we dat nu willen of niet. Bewust of onbewust. Wanneer ik kijk naar de schermactiviteit van social media apps in een week, schrik ik altijd toch weer. Want deze tijd ben je ni

In dit blog deel ik een stuk van mijn persoonlijke verhaal, van mijn eigen transformatie. Omdat mijn sessies niet alleen de energie dragen van het geleerde uit boeken of opleidingen, maar vooral vanuit mijn eigen ervaringen. En om eenieder die door een moeilijke tijd gaat en het even niet ziet zitten, een hart onder de riem te steken en te inspireren. Dat jouw diepste verdriet juist ook je kracht kan worden. Dat het jou de weg naar jezelf toont, hoe hobbelig of zelfs onbegaan

Tijd om weer eens een meer persoonlijk blog te delen. Want schrijven is mijn passie, en toch doe ik het minder dan ik zou willen. Nu ben ik de afgelopen tijd met allemaal mooie, inspirerende dingen bezig geweest, maar het begon nu toch echt te kriebelen om weer eens een blog te schrijven. Vandaag, nu ik me eigenlijk niet zo happy voel. Of juíst vandaag. Want alleen maar delen hoe mooi en prachtig het allemaal is, dat voelt voor mij niet authentiek. En ook een coach of therape

‘Ik heb het gevoel alsof ik een doos open met allemaal blauwe kompassen, maar ze zijn niet van mij. Ik weet alleen niet waar mijn eigen kompas is, het gouden kompas’. Dat was de prachtige metafoor, die een client tijdens een coachingssessie gebruikte om te beschrijven hoe ze zich voelde, hoe ze niet meer wist wie ze was. De eerste reactie op zo’n ‘doos met blauwe kompassen’ is misschien wel de doos omkiepen, op zoek naar de gouden. Zodat je de blauwe kunt wegdoen. Maar wat al

Zojuist heb ik een periode van 72 uur van watervasten afgerond en ik voel me best een beetje trots. Want het was zeker niet makkelijk en er zijn meerdere momenten geweest dat ik de handdoek in de spreekwoordelijke ring wilde gooien. Maar ik heb het gered! Ondanks dat ik met een maag die bijna 48 uur geen eten had gezien, de AH én de markt met allerlei heerlijke geuren heb getrotseerd :-) Vasten kan je ontzettend veel voordelen opleveren op allerlei gezondheidsvlakken; zowel f

Niets is meer ontwapenend dan de open blik van een baby of een jong kind, dat zonder oordeel, zonder beperkende overtuigingen en vol bewondering om zich heen kijkt. Een baby is volledig aanwezig in het nu, en kan helemaal opgaan in wat er op dat moment gebeurt. Als het vol bewondering naar een rammelaar kijkt, reageert op het geluid dat dit maakt en op de zachte stof die het tegen zijn handjes voelt. Het is niet bezig met wat er misschien daarna gebeurt. Ook zien we dit terug

In een eerder blog heb ik al eens geschreven over wat emoties eigenlijk zijn wanneer we het op een natuurkundige manier bekijken en hoe ze jou kunnen dienen. In dit blog wil ik een stapje verder gaan, het doorvoelen ‘next level’. Wanneer het doorvoelen van je emoties iets is wat je dagelijks doet, je steeds meer bewust in je lichaam aanwezig bent en je oude stukken diep in jezelf kunt aankijken, ben je al actief bezig met het zogenaamde schaduwwerk. Met het helen van jezelf,

Reiki heeft sinds haar intrede op het vaste land van Europa in de jaren 80 veelal het label opgeplakt gekregen van ‘zweverigheid’, wat er maar lastig af is te krijgen. Toch wil ik een poging wagen. Iedereen beschikt namelijk van nature over Reiki, waarmee ik eigenlijk de vraag in de titel al heb beantwoord. Het woord ‘Reiki’ is Japans en staat voor universele (Rei) energie (Ki); voor iedereen beschikbaar dus. Maar hoe komt het dan dat zovelen niet weten wat het is, wat je e

We zijn gewend om de controle te houden, te plannen en vanuit de ratio keuzes te maken. Gebaseerd op feiten, financiële zekerheid en verstandigheid, want dat krijgen we vanaf jongs af aan mee. Maar door alles te willen beredeneren en jezelf in de ‘safe zone’ te willen houden is er geen ruimte om te voelen wie je bent zónder die vertrouwde zekerheden. Ook op sociaal vlak zijn we meesters in plannen: weken vooruit plannen met familie en vrienden. Je durft misschien geen ‘nee’

Wanneer we het hebben over ‘emoties’ zal er bij iedereen een eerste beeld verschijnen. Iemand die verdrietig, bang, onzeker of juist ontspannen is. Of jaloers, gefrustreerd, blij. Labels die we er zelf als mens aan hebben gegeven om gevoelens beter te kunnen begrijpen wanneer we er over spreken. Maar wat is een emotie eigenlijk, puur natuurkundig bekeken? Emotie is energie met een bepaalde energetische lading, die FYSIEK gevoeld wordt. Emotie staat voor beweging: e-motion. Le

Wat is de ‘Nervus Vagus’ eigenlijk? De Nervus Vagus, geen vage zenuw maar ook wel de ‘zwervende zenuw’ genoemd, is een zeer belangrijke en complexe hersenzenuw. De Nervus Vagus loopt van de hersenen naar de darmen en is de belangrijkste communicatieroute tussen deze twee organen. Daarnaast kent het heel veel zijvertakkingen naar andere organen, zoals je hart, longen en maag. Ik noem de Nervus Vagus ook wel de emotionele snelweg in ons lichaam, de verbinding tussen denken en

Een klein beetje achtergrond... Van oorsprong ben ik gediplomeerd drogist, waardoor ik op jonge leeftijd al heb mogen leren over de verschillende zienswijzen in de gezondheidszorg. Wat ik vooral interessant vond waren de grote contrasten binnen deze zienswijzen en de bijbehorende aanpak, waarbij het grootste verschil te vinden is tussen de behandelmethodieken vanuit de allopathie -wat letterlijk ‘tegen de ziekte’ betekent en de basis is van de reguliere geneeskunde- en de n

‘De beste therapeuten zijn zelf door een diep dal gegaan’, zei mijn haptotherapeut twee jaar geleden, toen ik mijn wens uitsprak ‘ooit’ een eigen praktijk te willen beginnen. Ooit, omdat ik toen niet in staat was te werken en zelfs de alledaagse dingen me al te veel energie kostten. Ooit, omdat ik met Bach Bloesem Therapie en Reiki het gevoel had dat er nog iets essentieels ontbrak. Ik dacht toen al in het spreekwoordelijke dal te zitten, maar de bodem bleek nog een flink stu

Regelmatig hoor ik dat mensen denken dat trauma vooral gaat over mensen die in een oorlog hebben meegevochten, mishandeld of misbruikt zijn. Dit zijn zware vormen van trauma en betreft vaak mensen die lijden aan PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom), maar wist je dat iedereen eigenlijk trauma met zich meedraagt? Ik kan tientallen blogs over verschillende soorten trauma schrijven en dan nog niet alles verteld hebben, daarom begin ik bij het begin: wat is eigenlijk ‘trauma’?

Wat is dat toch met die goede voornemens rondom de jaarwisseling en de sociale druk om een lijstje met goede voornemens paraat te hebben? 'Dry January', stoppen met roken, het volgen van een dieet, duurzamer leven... and the list goes on. Wat maken we ’t ons toch moeilijk soms. Ik doe al een aantal jaar niet meer aan goede voornemens, maar wat ik wel doe is het zetten van intenties. En dat doe ik dan toch ook vaak rond de jaarwisseling, omdat ik het een fijn moment van reflec

Het voelt een beetje als examen doen of solliciteren. Heel eventjes merkte ik dat mijn oude ik achter de laptop kroop. De ‘ik’, die zoveel mogelijk dingen wilde vertellen om maar een zo goed mogelijk beeld te kunnen geven van wie ik ben en wat ik doe. Maar die oude ik, dat ben ik niet meer. Op mijn inmiddels negenenveertigste en na een lange weg kan ik zeggen dat ik me eindelijk echt mezelf voel. En durf ik erop te vertrouwen dat het niet uitmaakt hoeveel ik nu vertel of hoe