'Een burn-out, dat overkomt mij niet'

Eerlijk gezegd dacht ik dat ook.

Iedereen vond mij altijd sterk. Want wat er ook gebeurde, ik bleef overeind. Ik was sociaal, stond voor iedereen klaar en had een positieve instelling. En ik had best een leuk leven, al had ik flink wat meegemaakt. Maar daar kwam ik altijd weer uit.

Hoe, dat weet ik eigenlijk niet eens. Omdat het feitelijk overleven was, achteraf bekeken.

Niet luisteren naar wat ik echt nodig had, wat mijn lichaam vooral nodig had.

Ik deed wat er van mij verwacht werd, ik wilde mensen niet teleurstellen, ik wilde het goed doen. Schouders eronder, doorgaan. Zo had ik het altijd gedaan en dat had toen toch ook gewerkt? Dat is in ieder geval wat ik dacht.

In werkelijkheid raakte ik iedere keer steeds een beetje verder van mezelf verwijderd. Dat is een proces geweest van jaren. En misschien wel van mijn hele leven.

Tot het moment dat mijn lichaam STOP zei, van het ene op het andere moment. En vielen alle ballen op de grond, die ik mijn hele leven zo zorgvuldig hoog had willen houden. Ik had alleen niet gezien dat het er een heleboel waren geworden. En dat ze eigenlijk niet van mij waren.

Toen mijn lichaam STOP zei, was ik ook niet meer in staat om er ook maar één op te rapen.

𝐃𝐞 𝐬𝐢𝐠𝐧𝐚𝐥𝐞𝐧

Iemand die op een burn-out afstevent, is zich daar meestal niet bewust van.

Hoewel alle signalen er echt al langere tijd zijn, maar je bent gewend geraakt om op de overlevingsstand door te gaan.

Niet zeuren, even een pijnstiller, een avond vroeg naar bed gaan of een gezellige avond weg en het lijkt alweer veel minder. Iedereen heeft wel eens wat, denk je misschien.

En zo verdwijnen de zorgen weer voor even naar de achtergrond.

Maar dat is niet hoe het werkt. Je lichaam onthoudt namelijk alles, wat je hoofd misschien alweer is vergeten. En zo bouwt de spanning en stress zich daar steeds meer op.

Je kunt veel ballen hooghouden en in tijden van nood is dat ook waar we toe in staat zijn, maar het is niet de bedoeling dat we al jonglerend door het leven gaan. Dan kun je niet meer stilstaan, niet meer zien wat je aan het doen bent en niet meer voelen wat je nodig hebt. Dat is de automatische piloot. Die is bedoeld om te overleven, niet om te LEVEN.

𝐃𝐞 𝐬𝐭𝐢𝐥𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝

Een gedwongen stilstand, van het een op andere moment. Dat is wat een burn-out doet. Wegredeneren, een pijnstiller nemen of een avondje vroeg naar bed is een gepasseerd station.

Enorm heftig, en tegelijkertijd het grootste cadeau wat jouw lichaam je kan geven. Het is nodig om uiteindelijk weer terug bij jezelf te komen. Niet de versie die je was, maar de versie die je altijd bedoeld bent te zijn.

Loop je zelf vast? Weet mij dan te vinden. Ik kan je helpen, omdat ik je écht snap.

Je hoeft het niet alleen te doen.